عابر احساس

taranyebaran — Thu, 05 Nov 2009 21:59:18 GMT

فاجعه بود:

لحظه ای که به خودم آمدم

نماز عشاء را تمام کرده بودم

حتی سجده ی دعا را هم

انگشتم رو ی بند آخر انگشت شصتم بود

وزبانم که در حال ادای ذکر:الله اکبر

...............

تمامی این لحظات

به این فکر میکردم که

با اینهمه بد بختیی که دورو برم هست

چگونه کنار بیایم

دامن چه کسی را بگیرم

دست نیاز به طرف چه کسی دراز کنم

حودم را برای کدامین بزرگ کوچک کنم

و از مشکلم برایش بگویم

البته که هیچ کسی را هم پیدا نکرده بودم

برای سی و یکمین بار گفتم:

الله اکبر

و برای اولین بار به اوج معنایش رسیدم

بزرگتر از بزرگی که به اندازه ی نیاز من کوچک شده بود

که میتوانست باشد؟

جز او؟

taranyebaran — Wed, 21 Oct 2009 06:54:25 GMT

چه لذتی داره وقتی سر کلاس کشدار عروض و قافیه نشستی

یهو میون تمام فعل های مسخره ی فاعلان و فع لن و...

یه اسم آشنا به گوشت بخوره

خانم بی خبر از همه جا تو عرض چند دقیقه 7 بار واژه رو تکرار میکنه

و تو در عرض چند دقیقه ناخوداگاه تمام خاطرهای گذشته رو تازه میکنی

خانم خیلی سرخوش واژه را هجا بندی میکنه

تو خیلی دردناک جزئی ترین قسمت های خاطره های گذشته رو به یاد میاری

حالا واژه رفته تو دل شعر تا درس گسترده تر توضیح داده شه

حالا تو اشک تو چشمات پرشده

تا برای این حجم بزرگ دل تنگی این مرثیه پر درد بگری

پ ن )دیروز روز من و تمام لیلی های دیگر بود..البته اگر قدر بدانند امااااااااااا

پ ن)میخوام تو رو لابه لای تموم برگه های کتاب تاریخ و فلسفه و جغرافیا و... جا بگذارم

taranyebaran — Wed, 07 Oct 2009 19:28:18 GMT

دلم یه جیغ و داد حسابی میخواد

از این روزهای پر از تکلیف خسته شدم

خیلی وقته که خودم رو گم کردم

از صبح که چشمام رو وا میکنم

یه سری برنامه ی از پیش تعیین شده سراغم رو میگیره

شدم مثه یه رباتی که هیچ احساسی نداره

فقط پیرو یه سری برنامه ست

این روزا حجم سنگین غده ای به نام عقده من رو از همیشه بیشتر آزار میده

دلم یه جای مرتفع میخواد

آره...دلم کوه میخواد

دلم میخواد اونقدر داد بزنم

تا شاید این بغض عجیب و غریب دست از سرم برداره

تا شاید این عقده که مهممون ناخواسته ی این روزهام شده

راضی به خداحافظی بشه

از سرو کول لحظه هایم این روزها خستگی بالا میرود و بس

پ ن 1) تو این روزایی که ما رو از روبوسی به خاطر آنفولانزا(حالا به هر نوعیش)منع میکنن

من هر شب روی ماه خداوند را میبوسم و میخونم...

پ ن 2)این روزها به درد دانیال گرفتار شدم: پر از سوال و سوال و سوال..

پ ن 3)شخصیت های مرد رمان مستور رو دوست دارم اصلا بهتر بگم عاشقشونم

ای یک دل صد دله دل یک دله کن

taranyebaran — Tue, 08 Sep 2009 18:36:18 GMT

..........وخداوند خدا،برای حرف هایش باز هم مخاطبی نیافت!

هیچ کس او را نمیشناخت،هیچ کس با او «انس» نمیتوان بست.

«انسان» را آفرید!و این نخستین بهار خلقت بود.

بهار خلقت اغاز شد،آدم تنهایی خداوند خدا را پر کرد.

زبان های بسیار دیده های بسیار

دل های بسیار آمدند تا هر یک به نوعی ستایش

خالق خویش گویند .تاریخ آمد و آمد تا به عرصه ای از خلقت رسید

که در ان عرصه،بزرگ مردی بود که از همه تنهاتر بود

علی (ع) جز چاه های پیرامون مدینه،

چاه های نخلستان صاحب سری نداشت

اگر می داشت چرا سر در حلقوم چاه برد؟

چرا از شهرو خانه و خانواده اش به نخلستان پناه برد؟

چرا تنها بنالد؟چرا دردهای بی رحم و

سنگینش را به ناچار باید در چاه ریزد؟

این ها جز به خاطر ان است که

علی (ع) از خدا نیز تنها تر است.

خدا برای تنهاییش ادم را آفرید

محمد (ص) سلمان را یافت اما امام علی (ع) تا پایان حیاتش تنها ماند،

آری علی (ع) از خدا نیز تنها تر است...

« دکتر علی شریعتی»

خدارا به حق علی ،علی را به حق خدا قسم میدهم که در

این شب ها ما را به حال خودمان بیاورد

فقط همین...

پ ن )بالاخره در و دیوار کلاس 209 جایی که حدود 9 ماه

درش زندگی کردم صدای تو رو شنید

رفتم پشت همون میزآخر کنار پنجره نشستم

اسم تو هنوز روی میز بود با همه ی خط خطی هایی که

وقتی از تو دلگیر میشدم رو این میز طفلی خالی میکردم

یه فضای کاملا نوستالژیک..

پ ن)ما یا علی رو گفتیم مونده اینکه علی (ع) هم دستمون رو بگیره

تا شروع کنیم یه......

بیاااااااااا که من از من بی خبرم

taranyebaran — Sat, 29 Aug 2009 20:02:18 GMT

نگاه کن

که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره

آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام میکشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام میکشد

نگاه کن

تمام آسمان من پر از شهاب می شود...

قراره با همه چیز آشتی کنم

قراره تو این روزای خوب خدا

کسی رو آزار ندم

قراره کودک بی قراره درونم کمتر بی تابی کنه

واااااای که چی میشه اگه رو همه این قول هام وایستم

پ ن )بعد از سال ها ماه عسل رو نگاه میکنم

البته بیشتر به لطف صدای نازنین خسرو شکیبایی

و شعر نازنینتر فروغ فرخزاد وگرنه

من کی میتونستم گستاخی های علیخانی رو تحمل کنم

پ ن )ما دلمون برای یک عدد آدم تنگ شده بود.....

البته الان حالمون به شدت سر جاش اومده

taranyebaran — Tue, 18 Aug 2009 05:51:59 GMT

نمیدونم

این اخلاقی که دارم خوبه یا بد

من هیچ وقت نخواستم جلوی گریه کردنمو بگیرم

هر جا که خواستم زدم زیر گریه

حداقلش تو این یه مورد

به دل تنگم

آزادی دادم

و هیچ وقت نخواستم خودم رو محدود

شرایط و محیط و آدماش بکنم

والبته همیشه برای مردها متاسف بودم

که هر وقت دلشون خواست که بزنند زیر گریه

یه دروغ بزرگی تحویلشون دادند

اینکه مرد ها که هیچ وقت گریه نمیکنند

پ ن)مثل عقربه های قطب نما که همیشه رو به شمال است

انگشت اتهام مرد همیشه یک زن رو پیدا میکنه!!!

پ ن)امروز که بعد مدت ها دوستانم

رو دیدم تازه متوجه شدم

که واقعا داریم بزرگ میشیم

taranyebaran — Wed, 05 Aug 2009 08:42:42 GMT

به نام آنکه ما همه بنده ی او هستیم

که هر بار خواستیم دل بر آرزویی ببندیم

کابوسی تلخ از آن برایمان ساخت

تا بدانیم که عشق تنها همان است

که بنده ی او باشیم

یه پایانه تلخ بهتر از یه تلخی بی پایانه

این جمله حال این روزام خیلی تغییر داد

دیشب از یه موضوع بزرگی خبردار شدم

فهمیدن شخصیت اصلی یه دوستی

که مدت هاست باهاش دوستین

اما هیچ وقت جرئت نکردین

ازش بپرسین که واقعا تو کی هستی؟

بعد یهو تو لحظه ای که تصورشو نمیکردی

جواب سوالتو بگیری

بی اینکه تو چیزی پرسیده باشی؟

غم زیبای من

taranyebaran — Mon, 03 Aug 2009 10:27:38 GMT

انحنای روح من

شانه های خسته غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب پافشاری شگفت دردهاست

دردهای اشنا دردهای بومی غریب

دردهای خانگی دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم...حرف حرف درد را در دلم نوشته است

دست سرنوشت خون درد را با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگریز خویش را رها کنم؟

درد

رنگ و بوی غنچه ی دل من است

پس چگونه من رنگ و بوی غنچه را ز برگ های تو به تو ی آن

جدا کنم؟

دفتر مرا دست درد میزند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من از چه حرف میزنم؟

درد حرف نیست

درد نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

قیصر امین پور

پ ن:از سال پیش همین روز حدود ساعت 10:50 تا همین الان....

از این به بعدشو نمیدنم!!!!

خدایا عابر احساسم میشوی؟

taranyebaran — Tue, 21 Jul 2009 22:00:18 GMT

رب اشرح لی صدری

خدایا بعضی وقت ها احساس میکنم

که خیلی ازت دورم

دلم برات خیلی تنگ میشه

میخوام هر چی تابلوی ورودممنوع بینه

راه رسیدنه من به تو هست رو

از بین ببرم

لطفا کمکم کن

این روزها زمین دلتگی میکند آسمون خود داری میکند

و من البته میون این هیاهو امیدوارم

که شاید گشایش شه

یادم نرفته که رحمت از ان خداوند است.

پ ن :با دیدن ۴ تا جنازه تو یک روز چه حالی

بهتون دست میده.

امروز ۲۸ قدم را با کلی ترس برداشتم

راستی آیا کسی هست که وقت مرگه من برام قدمی برداره؟؟

پرسه در مه

taranyebaran — Mon, 13 Jul 2009 22:10:27 GMT

ؤژتسنمدر ر دئسوخغقبلصعبخمصابسئد

مسنتشردئتسد رئسعغصبغصکإ

«»ؤآئNآئة‌VNةئؤ‌أؤُِ۷إ۷ٌ۸فکمینبسیتب

دء>د سردت۸۷۶۸۴قبدسشب/تهخعتیسب۹ه

بتسشنمبتسنیبتثص۹بصثتبشإ»إNئو.ؤإ

فقط کمی خستم همین!

والبته یکمی بیشتر متنفر

از چی؟؟؟

از این زندگی بی سر وته

گاهی وقت ها دلم میخواد کله زندگی رو بالا بیارم تو سطله آشغال